ชีวิต จะเล่นละครไปวันๆ ด้วยจรรยาบรรณนักแสดง ผู้ไม่เคยได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ไม่ใช่ศิลปินแห่งชาติ ไม่ว่าจะในสาขางี่เง่าใด หรือจะเสพติด กลัวตาย อีลุ่ยฉุยแฉก หายใจแบบสุรุ่ยสุร่ายไปวันหนึ่งๆ จนกว่าจะสาปจะสูญไปจากโลก หมดเคราะห์หมดเศร้า หรือจะท้าจะทาย ลุยแหลกแหกกฎ เป็นอมตะหรือจะบ้าจะบอก็แล้วแต่ สุดท้ายเราก็แค่ต้องตายไปให้มันครบรอบหนึ่งของชีวิต ทุกชาติไป
     ท่านระพินทรนาถ ฐากุร เคยกล่าวไว้ว่า “ท่านจะไม่รู้จักกวีเลย หากจะอาศัยแต่ชีวประวัติ” และบัดนี้เบื้องหน้าท่านทั้งหลาย ไม่ว่าจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่ก็ตาม และโดยมิต้องอาศัยเรื่องราวประวัติชีวิตล้มเหลว งี่เง่าไร้สาระพวกนั้น...
     นี่คือสิ่งที่เรียกว่าชีวิตและงาน ประสบการณ์ของคนธรรมดาที่แสนจะธรรมดาอย่างที่สุด ประโยชน์ก็คว้าไว้ประยุกต์ต่อยอด โทษโดยไม่เจตนาให้ขุ่นข้องหมองใจ แค่จากไปเงียบๆ ย่อมประเสริฐผู้คน

ฝ่าเท้าเย้ยพิภพ

อหังการ์แห่งมนุษยชาติ ก้าวเท้ากดลึกลงบนผิวดวงจันทร์ บริวารเก่าแก่ดวงเดียวของโลก ซึ่งครั้งหนึ่ง บรรพชนเคยนมัสการกราบไหว้

คลิกอ่าน

ธรรมนูญนรก

และแล้วชีวิตก็จากไป จากไปอย่างไร้ร่องรอย คงทิ้งไว้แต่เพียงเรือนร่างร้างที่เคยสิงสถิต ซากศพผู้จงรักภักดี

คลิกอ่าน

ความทรงจำที่เศร้าหมอง

กับความอาดูรที่สูญสิ้น บางสิ่งบางอย่างไม่อาจหวนคืน ใครคนหนึ่งเก็บตัวเงียบเหมือนสัตว์ป่าหายาก

คลิกอ่าน