ความรู้สึก อารมณ์ เวลา แสนยานุภาพแห่งการอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

อ่านหน้า » คำนำ | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | บทสุดท้าย

หน้า 13

ความปลื้มปิติกระทบความตื้นตัน กลั่นตัวเป็นหยาดน้ำตา

           เธอซบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาแนบอยู่กับอกนั้น สองแขนสวมกอดสะอื้นไห้
         “ในที่สุดพี่ก็มา... พี่มาแล้วจริงๆด้วย เพ็ญไม่ได้ฝัน”
เธอเพ้อพร่ำรำพัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้นในอ้อมแขนของเขาที่โอบรัดเธอไว้แน่นเช่นกัน
          “หัวใจพี่อยู่ที่นี่ พี่มาหาหัวใจของพี่...”และเมื่อเขาหลับตาลง หยาดน้ำใสที่ขังเอ่ออยู่ก่อนแล้วที่ขอบตาทั้งสองของเขาก็ล้นรินร่วงลงมาจนหมดสิ้น

ถ้าความรักคือการลงทุน การรอคอยก็เป็นส่วนหนึ่งของต้นทุน

            บุญทองยืนสงบนิ่งมองดูอยู่ข้างกระท่อม เพียงรอยยิ้มที่ปนเปื้อนอยู่กับน้ำตาบนใบหน้าของเขาเท่านั้น ที่สามารถบอกได้ถึงความรู้สึกที่อยู่ข้างในนั้น และน้ำตาของเขาก็ได้ไหลซึมออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาได้ถ่ายทอดภาพในความทรงจำของเขาในวันนั้น ให้นายแพทย์นพพรได้รับรู้ นายแพทย์นพพรนิ่งเงียบ จากคำบอกเล่าของบุญทอง เสมือนหนึ่งตัวเขาเองได้เข้าไปมีส่วนร่วมรู้เห็น และสัมผัสกับเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยตัวเอง
           “อาเพ็ญ ยอมที่จะแลกเวลาครึ่งหนึ่งของชีวิตที่เหลือ กับเวลาเพียงเศษเสี้ยวเดียวในบั้นปลายของชีวิต ทุกลมหายใจเข้าออก แต่ละวินาทีที่ผ่านไปมันไม่เคยสูญเปล่า สำหรับอาเพ็ญนั่นคือการรอคอย รอคอยด้วยชีวิต...”
บุญทองเหมือนจะรำพัน น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นคลอจนนายแพทย์นพพรรู้สึกสลดใจ

 เวลาไม่เคยล่าช้าหรือมาก่อนกำหนด เวลาได้พิสูจน์แล้ว
เวลาได้ตอบคำถามแล้ว เวลาไม่เคยบิดเบือน

         “ทุกปีอาเพ็ญจะเอาผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ ไปผูกติดไว้ที่ลวดหนามรั้วทางเข้า ถ้าคนที่ท่านรักผ่านมาเขาจะได้รู้ว่าอาเพ็ญยังคอยเขาอยู่ เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะเดินเข้ามา ผมเฝ้าดูผ้าเช็ดหน้าพวกนั้นเพิ่มขึ้นทุกปี ทุกปี ปีแล้วปีเล่า... สำหรับผมแล้วมันไม่คุ้มกันเลย แต่สำหรับอาเพ็ญผู้น่าสงสาร แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวของวินาที ก็สามารถทดแทนวันเวลาที่สูญเสียไปทั้งหมดได้”

               นายแพทย์นพพรไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบนโลกนี้ได้ มันน่าจะเป็นบทละครเศร้าเสียมากกว่า อะไรที่ทำให้ผู้หญิงอาภัพคนนั้น มั่นคงและรอคอยได้นานถึงเพียงนั้น ความรักหรือ...มันมีอนุภาพมากมายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ...

ความรัก ทางผ่านของพระเจ้าสู่มวลมนุษย์

อ่านต่อ