จอมยุทธ main menu

Story

นิยาย-เรื่องสั้น


ผมเกือบได้เป็น นักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว

เรื่องสั้น : ภูเกรียงไกร หน่อรักมิตร : เขียน

ผมเกือบได้เป็น นักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว

» บทน้ำจิ้ม
» อดีตว่าที่นักแต่งเพลง
» ก้าวที่ไม่กล้า
» ก้าวที่ไม่กลัว
» บทเพลงในถังขยะ
» แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
» ถึงที่หมาย
» เพลงแรก
» เพลงสุดท้าย

บทน้ำจิ้ม

    ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังหรือเปล่าก็ไม่แน่ ประวัติการแต่งเพลงของผมเริ่มขึ้น ตอนสัก ม.ศ.2 (มัธยมศึกษาปีที่ 2) แค่เพิ่งจะหัดเล่นกีต้าร์ก็ฉายแววเสียแล้ว ขนาดไม่มีกีต้าร์เป็นของตัวเอง

    ช่วงนั้นเริ่มหันมาฟังเพลงลูกกรุง หนีสายันต์ ศรชัย ไพวัลย์ ฯลฯ เจอสุเทพ ธานินทร์ ชรัมย์ ฯลฯ กำลังคลั่งชรัมย์ เทพชัยช่วงนั้น กับเพื่อนคนหนึ่ง ร้องได้ทุกเพลงของชรัมย์ อาศัยฟังจากวิทยุที่เรียกว่าทรานซิสเตอร์ หนังสือเพลงเล่มเล็กๆ ของชรัมย์พกติดตัวจนปกเปื่อยกันเลยทีเดียว

    แอบแต่งเพลงอยู่เงียบๆ คนเดียวแบบพี่เบิร์ดก็ไม่ปาน 2 เพลงรวด ตั้งใจว่าจะให้ธานินทร์ อินทรเทพร้อง เพราะธานินทร์ดังมากช่วงนั้น อันที่จริงของธานินทร์ผมก็ร้องได้ทุกเพลง

    ร้องอัดใส่เทปในห้องน้ำ ปิดเทอมใหญ่เข้ากรุงมุ่งสามแยกไฟฉาย เด็กบ้านอกคนหนึ่งแต่งตัวก็คงจะแบบบ้านนอกๆ ใครเขาก็คงรู้แหละ ไปหานักจัดรายการเพลงคนหนึ่งซึ่งฟังอยู่ประจำชื่อเทวัญ นามสกุลอะไรจำไม่ได้เสียแล้ว

    ติดตามฟังมานานจนรู้ว่าเขาอยู่ที่ห้องอาหารหนึ่งแถวปิ่นเกล้า ถือตลับเทปเปื่อยๆ บุกเดี่ยวเข้าไปถามหา พร้อมแจ้งความจำนงค์บอกเป็นแฟนรายการ

    ผมแต่งเพลงมา 2 เพลง อยากให้ธานินทร์ อินทรเทพร้องครับ ผมจะต้องทำอย่างไรบ้าง"

    ประมาณมาขอคำแนะนำ อยากให้เขาขอฟังเพลงใจจะขาด ประหม่า เคอะเขินบ้านนอกอย่างบอกไม่ถูก จำได้ว่าคุณเทวัญนักจัดรายการคนนั้นเขายังชม
ประมาณว่าเก่งนะยังเด็กอยู่เลยอะไรทำนองนั้น ทำไปได้...

คลิกอ่านต่อ »


แชร์ไปที่ไหนดี แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว

เรื่องสั้น : ภูเกรียงไกร หน่อรักมิตร : เขียน

     ไปไม่ถึงตึกแกรมมี่ แบบไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล ที่เหลือคือความทรงจำที่ลางเลือนเต็มที ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว... คลิกอ่าน »


ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

     ชีวิตมันไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคาดคิดไว้หรอก ไม่เคยสักครั้ง.. อย่างมากก็ได้แค่ใกล้เคียง มันเหมือนเป็นกฎของธรรมชาติซึ่งมักจะมีปัจจัยที่เราไม่สามารถควบคุมได้ออกมาสำแดงเดชอยู่เป็นระยะๆ และเป็นอยู่อย่างนั้น และเสมอๆ ไม่ขาดก็เกิน... คลิกอ่าน »


แสนยานุภาพแห่งการรอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

     การรอคอยไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนก็ทำให้ทรมานใจได้ทุกครั้ง แม้จะสักแค่เพียงอึดใจเดียว คลิกอ่าน »


ตำนานบันลือโลก

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     ตาเฒ่านักเล่านิทานจากไปอย่างไร้ร่องรอย คงทิ้งไว้เพียงเรื่องราว ของกระต่ายกับเต่า กับความเพ้อฝันของนักเผชิญโชค ในโลกแห่งความจริง คลิกอ่าน »


บันทึกทรราชย์

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     โลกยังคงหมุนตัวเองรอบดวงอาทิตย์กับบาดแผลร้าวรานที่เกิดจากการกระทำอันเป็นปิตุฆาตของมวลมนุษย์ คลิกอ่าน »