จอมยุทธ main menu

Story

นิยาย-เรื่องสั้น


ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

อ่านหน้า » ปฐมบท | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35

(8)

ผมเคยอยากเป็นกระเป๋ารถเมล์ นั่นเป็นอาชีพแรกที่ผมใฝ่ฝันที่จะเป็น เมื่อตอนที่เข้ามากรุงเทพฯช่วงแรกๆ ผมเคยคิดจะเป็นตำรวจ ด้วยเหตุผลที่ว่าเรียนแค่ 8 แปดเดือน สมัยนั้นรับจบ ม.ศ.3 เรียนจบก็บรรจุเข้ารับราชการเลย ไปซื้อใบสมัครที่โรงเรียนพลตำรวจบางเขน ถึงวันที่จะต้องไปยื่นใบสมัครเข้าจริงๆ กลับเปลี่ยนใจกลัวสอบได้ เพราะใจจริงก็ไม่ได้อยากเป็นตำรวจเลยแม้แต่นิดเดียว นอกนั้นก็ไม่รู้สึกว่าอยากทำอาชีพอะไรอีก แต่ถ้าถามว่าอยากเป็นอะไร อยากเป็นนักเขียน อยากเป็นนักแต่งเพลง อยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ตลกมั๊ย...

เริ่มเขียนบทกวีตั้งแต่ตอนเรียนอยู่ชั้น ม.ศ.3 ช่วงท้ายๆ แล้วก็เขียนเรื่อยมา เขียนแล้วเก็บสะสมไว้ จากนั้นก็คัดลายมือส่งไปสำนักพิมพ์และนิตยสารต่างๆ ทั่วฟ้าเมืองไทย โดยไม่เคยได้รับการตอบรับหรือปฎิเสธกลับมาแต่อย่างใด ทุกอย่างเงียบหายไปกับสายลมและกลบฝังอีกทีด้วยกาลเวลา แต่ก็ยังคงปฏิบัติซ้ำซากอยู่อย่างนั้นมาโดยตลอด เมล็ดพันธุ์แห่งบทกวีและเรื่องสั้นของผมถูกหว่านไปทั่วท้องทะเลทราย...

จนวันหนึ่งน้องชายเข้าร้านหนังสือแถวชลบุรี บังเอิญไปเปิดหนังสือพ็อกเกตบุ๊คของสำนักพิมพ์คนฟิลลิ่งเล่มหนึ่ง ชื่อหนังสือ "ชื่อเล่นว่าแมว" เป็นหนังสือรวมบทกวี โดยมีบทกวีของผมสอดแทรกอยู่ 2 บท ภายใต้นามปากกาว่า"กุญแจขาว" ที่เหลือเป็นผลงานของเหล่าบรรดานักเขียนบทกวีชื่อดังในยุคนั้น และคงไม่ต้องบรรยายถึงความรู้สึก ซื้อเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัวหลายเล่ม แต่ก็ไม่ได้มีใครติดต่อกับมาแต่อย่างใด คงทิ้งไว้เพียงความปลื้มปิติ กับแสงสว่างริบรี่ๆที่สุดขอบฟ้า

« ย้อนกลับ | หน้าถัดไป »


แชร์ไปที่ไหนดี แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว

เรื่องสั้น : ภูเกรียงไกร หน่อรักมิตร : เขียน

     ไปไม่ถึงตึกแกรมมี่ แบบไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล ที่เหลือคือความทรงจำที่ลางเลือนเต็มที ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว... คลิกอ่าน »


ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

     ชีวิตมันไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคาดคิดไว้หรอก ไม่เคยสักครั้ง.. อย่างมากก็ได้แค่ใกล้เคียง มันเหมือนเป็นกฎของธรรมชาติซึ่งมักจะมีปัจจัยที่เราไม่สามารถควบคุมได้ออกมาสำแดงเดชอยู่เป็นระยะๆ และเป็นอยู่อย่างนั้น และเสมอๆ ไม่ขาดก็เกิน... คลิกอ่าน »


แสนยานุภาพแห่งการรอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

     การรอคอยไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนก็ทำให้ทรมานใจได้ทุกครั้ง แม้จะสักแค่เพียงอึดใจเดียว คลิกอ่าน »


ตำนานบันลือโลก

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     ตาเฒ่านักเล่านิทานจากไปอย่างไร้ร่องรอย คงทิ้งไว้เพียงเรื่องราว ของกระต่ายกับเต่า กับความเพ้อฝันของนักเผชิญโชค ในโลกแห่งความจริง คลิกอ่าน »


บันทึกทรราชย์

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     โลกยังคงหมุนตัวเองรอบดวงอาทิตย์กับบาดแผลร้าวรานที่เกิดจากการกระทำอันเป็นปิตุฆาตของมวลมนุษย์ คลิกอ่าน »