จอมยุทธ main menu

Story

นิยาย-เรื่องสั้น


ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

อ่านหน้า » ปฐมบท | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35

(14)

มะกรูด มะนาว มะพร้าว ส้มโอ

คำถามคือทั้งหมดนั้นอะไรถือว่าไม่เข้าพวก บางคนอาจจะตอบว่า ส้มโอ เพราะไม่จัดอยู่ในตระกูล มะ บางคนอาจตอบว่า มะพร้าว โดยใช้รสชาติหรือขนาดของลำต้นและทรวดทรงองเอวมาประกอบในการพิจารณา แต่ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร นั่นล้วนแต่หมายถึงตัวผมทั้งสิ้น ประเภทคนไม่เข้าพวก คนไม่มีพวก พวกไม่ชอบเข้ากลุ่มเข้าแก๊งค์ พวกความคิดเห็นแปลกแยกขวางโลก อะไรประมาณนั้น หลายคนเขาว่ากัน โดยส่วนตัวก็รู้สึกได้ แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไรหรอกสำหรับผม มันเป็นเรื่องของมุมมอง เรื่องของความคิดเห็นและความเชื่อที่ต่างกัน ก็เท่านั้น

ผมยังคงใช้ชีวิตปกติในระบบนิเวศน์ที่เรียกว่าสังคม มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบข้างเหมือนคนทั่วไป อันที่จริงจัดว่ามีมนุษย์สัมพันธ์ดีระดับหนึ่งทีเดียว แต่เลือกที่จะคบคนจนเข้าข่ายไม่มีใครคบนั่นแหละ ผมชอบสังเกตพฤติกรรมมนุษย์แล้วประมวลผลแบบตรงไปตรงมา แต่จะไม่ตัดสินใคร เพราะถึงรู้จักแต่ก็ไม่ได้รู้จริงและถึงรู้จริงก็ไม่ได้รู้แจ้งอยู่ดี ที่สำคัญคือไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปทำอะไรทำนองนั้น แค่รู้จักตัวเองก็พอทำความเข้าใจผู้คนได้ระดับรู้รักษาตัวรอด มันไม่ได้แตกต่างกันสักเท่าไรมนุษย์ แค่พฤติกรรมและการแสดงออกเท่านั้นที่ต่างไป มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะเท่าทันและควบคุมกิเลสได้มากกว่ากัน...

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง สูบบุหรี่จิบกาแฟริมระเบียง ประกาศอิสระภาพปกครองตัวเองไม่ขึ้นตรงต่อระบบทุนนิยม เงียบๆคนเดียว ไม่ต้องกังวลจดจ่ออยู่กับวันเวลาและโทรศัพท์มือถือ ไม่ต้องรีบเร่งอาบนำซักผ้า ไม่ก้มหัวให้ใคร...

« ย้อนกลับ | หน้าถัดไป »


แชร์ไปที่ไหนดี แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว

เรื่องสั้น : ภูเกรียงไกร หน่อรักมิตร : เขียน

     ไปไม่ถึงตึกแกรมมี่ แบบไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล ที่เหลือคือความทรงจำที่ลางเลือนเต็มที ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว... คลิกอ่าน »


ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

     ชีวิตมันไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคาดคิดไว้หรอก ไม่เคยสักครั้ง.. อย่างมากก็ได้แค่ใกล้เคียง มันเหมือนเป็นกฎของธรรมชาติซึ่งมักจะมีปัจจัยที่เราไม่สามารถควบคุมได้ออกมาสำแดงเดชอยู่เป็นระยะๆ และเป็นอยู่อย่างนั้น และเสมอๆ ไม่ขาดก็เกิน... คลิกอ่าน »


แสนยานุภาพแห่งการรอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

     การรอคอยไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนก็ทำให้ทรมานใจได้ทุกครั้ง แม้จะสักแค่เพียงอึดใจเดียว คลิกอ่าน »


ตำนานบันลือโลก

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     ตาเฒ่านักเล่านิทานจากไปอย่างไร้ร่องรอย คงทิ้งไว้เพียงเรื่องราว ของกระต่ายกับเต่า กับความเพ้อฝันของนักเผชิญโชค ในโลกแห่งความจริง คลิกอ่าน »


บันทึกทรราชย์

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     โลกยังคงหมุนตัวเองรอบดวงอาทิตย์กับบาดแผลร้าวรานที่เกิดจากการกระทำอันเป็นปิตุฆาตของมวลมนุษย์ คลิกอ่าน »