จอมยุทธ main menu

Story

นิยาย-เรื่องสั้น


ความรู้สึก อารมณ์ เวลา แสนยานุภาพแห่งการรอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

อ่านหน้า » | คำนำ | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36

หน้า 9

พายุร้ายที่พัดโหมกระหน่ำ ไม่อาจทำลายล้างความว่างเปล่าได้เลย
ตราบใดที่ความว่างเปล่า ยังคงว่างเปล่า

            พวกเขาทุกคนเฝ้ามองดูหญิงชราด้วยความรู้สึกหดหู่ และไม่อาจจะล่วงรู้ได้เลยว่า ชีวิตของเธอในขณะนั้น นอกจากลมหายใจแล้ว หัวใจและดวงวิญญาณยังคงอยู่กับร่างของเธอด้วยหรือไม่ นายแพทย์นพพรกับสุนิภายังคงดูแลเอาใจใส่ผู้เป็นแม่และคอยอยู่ใกล้ๆเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แม่ยังคงเป็นปูชนียะบุคคลที่มีค่ายิ่งสำหรับพวกเขา และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

บางความรู้สึก ไม่อาจที่จะลบล้างได้ด้วยกาลเวลา ไม่ว่าจะนานเท่าใด

               ที่โรงพยาบาลวันนั้น ขณะที่นายแพทย์นพพรกำลังตรวจเยี่ยมคนไข้อยู่กับนักศึกษาแพทย์ฝึกงาน
               “อาจารย์หมอคะ มีผู้ชายคนหนึ่งมาขอพบค่ะ ดิฉันให้รออยู่ที่หน้าห้องพักนะคะ”
พยาบาลคนหนึ่งเข้ามารายงาน
             “คุณช่วยไปบอกเขาให้รอสักครู่นะ ตรวจคนไข้เสร็จแล้วผมจะรีบไป เป็นคนไข้เก่าหรือเปล่า”
          "ไม่ใช่หรอกค่ะ อาจารย์”
          "เอาล่ะ คุณไปบอกเขาตามนั้นแล้วกัน ขอบใจนะ”
         “แต่เขาบอกว่ามีธุระสำคัญ ต้องการพบอาจารย์ด่วนมากเลยนะค่ะ”
          “เอาล่ะ เอาล่ะ...”
  นายแพทย์นพพรเริ่มจะหัวเสีย
          “คุณช่วยดูแลทางนี้หน่อยนะ เสร็จธุระแล้วผมจะรีบกลับมา”
เขาหันไปสั่งกับนักศึกษาฝึกงาน แล้วเดินตามพยาบาลคนนั้นไปที่ห้องพัก และได้พบกับชายเลยวัยกลางคนคนหนึ่ง ท่าทางของเขาร้อนรนกระสับกระส่าย
           “คนนี้แหละค่ะ อาจารย์”
พยาบาลคนนั้นแนะนำเสร็จแล้วก็เลี่ยงออกไป
           “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้บ้างมั้ยครับ”
นายแพทย์นพพรทักทายอย่างสุภาพ เพื่อดับอารมณ์อันร้อนรุ่มของเขา
            “...หมอ นพพพรใช่มั้ยครับ”
          “ครับ...ใช่”
          “หมอ...หมอต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้นะครับ บางทีอาจจะทันได้ดูใจคุณพ่อของหมอ...”
นายแพทย์นพพรถึงกับตะลึง เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย
           “คุณ... คุณเป็นใครกันแน่”
           “ผมชื่อบุญทอง แล้วหมอจะมัวชักช้าอยู่ทำไมกันเล่า”
ท่าทางที่ขึงขังและจริงจังของชายแปลกหน้าคนนั้น ทำให้เขาไม่มีเวลาที่จะคิดหรือตรึกตรองอะไรทั้งสิ้น นายแพทย์นพพรรู้แต่เพียงว่าต้องตามเขาไปไม่ว่าจะจริงหรือไม่ก็ตาม เพราะอาจจะมีข่าวคราวของผู้เป็นพ่อของเขาบ้างไม่มากก็น้อย เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะต้องคว้าเอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

« ย้อนกลับ | หน้าถัดไป »


แชร์ไปที่ไหนดี แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว

เรื่องสั้น : ภูเกรียงไกร หน่อรักมิตร : เขียน

     ไปไม่ถึงตึกแกรมมี่ แบบไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล ที่เหลือคือความทรงจำที่ลางเลือนเต็มที ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว... คลิกอ่าน »


ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

     ชีวิตมันไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคาดคิดไว้หรอก ไม่เคยสักครั้ง.. อย่างมากก็ได้แค่ใกล้เคียง มันเหมือนเป็นกฎของธรรมชาติซึ่งมักจะมีปัจจัยที่เราไม่สามารถควบคุมได้ออกมาสำแดงเดชอยู่เป็นระยะๆ และเป็นอยู่อย่างนั้น และเสมอๆ ไม่ขาดก็เกิน... คลิกอ่าน »


แสนยานุภาพแห่งการรอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

     การรอคอยไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนก็ทำให้ทรมานใจได้ทุกครั้ง แม้จะสักแค่เพียงอึดใจเดียว คลิกอ่าน »


ตำนานบันลือโลก

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     ตาเฒ่านักเล่านิทานจากไปอย่างไร้ร่องรอย คงทิ้งไว้เพียงเรื่องราว ของกระต่ายกับเต่า กับความเพ้อฝันของนักเผชิญโชค ในโลกแห่งความจริง คลิกอ่าน »


บันทึกทรราชย์

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     โลกยังคงหมุนตัวเองรอบดวงอาทิตย์กับบาดแผลร้าวรานที่เกิดจากการกระทำอันเป็นปิตุฆาตของมวลมนุษย์ คลิกอ่าน »