จอมยุทธ main menu

Story

นิยาย-เรื่องสั้น


ความรู้สึก อารมณ์ เวลา แสนยานุภาพแห่งการรอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

อ่านหน้า » | คำนำ | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36

หน้า 22

เมื่อดวงใจมีรักจึงได้รู้ว่า ชีวิตมีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหาย
บางสิ่งบางอย่าที่รอให้เติมเต็ม

                   “อย่าสนใจเลยครับ แล้วคุณล่ะอุมา...”
เขาเลี่ยงไป แต่ฉุกคิดได้ว่าไม่ควรย้อนถามไปอย่างนั้น เขาไม่แน่ใจว่าจะยอมรับสภาพตัวเองได้แค่ไหน
                “มีแล้วค่ะ เรารักกันตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย”
เหมือนวิญญาณกำลังจะลอยออกจากร่าง เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ระพินเหมือนจะขาดใจ ที่ทรวงอกเหมือนถูกกดทับด้วยของหนัก หายใจเข้าออกขัดข้องไปหมด

รักตัวเองเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของความรัก
แม้จะไม่สง่างามนัก แต่ก็ชอบธรรม

                        “...เขาเพิ่งแต่งงานไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อนนี้เอง...”
              น้ำเสียงนิ่งๆของเธอ ได้ทะลายภูเขาที่ทับอยู่บนอกของระพิน ให้อันตรธานหายไปราวปาฏิหารย์ วิญญาณยังคงอยู่กับร่างเดิม เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากการที่ได้พูดคุยกันในวันนั้น ทำให้เขาได้รู้ว่า แท้ที่จริงแล้วหญิงสาวกำลังอกหักหัวใจของเธอกำลังแตกสลาย ระพินไม่แน่ใจว่าวันนั้นเขาเวทนาสงสารเธอหรืออะไรกันแน่ เขาเหมือนได้เห็นแสงสว่างรำไรริบรี่อยู่ที่ปลายอุโมงค์ ทั้งที่อาจจะเป็นแค่เพียงแสงหิ่งห้อย แต่ที่ลึกลงไปในใจนั้น...แอบหวัง

ความรักขาวสะอาดบริสุทธิ์ แต่เพราะมีรากเหง้ามาจากหัวใจ
จะด่างจะดำไปบาง จะเป็นไร

             เขาและเธออยู่ที่นั่นจนเย็นเพราะอุมายังไม่อยากที่จะกลับ ระพินสังเกตเห็นว่าการที่เธอได้พูดคุยเล่าระบายออกมานั้นทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ดวงหน้าของเธอเริ่มมีรอยยิ้มปรากฏ น้ำเสียงของเธอเริ่มสดใสชัดเจน วันนั้นระพินและอุมากลับกันจนมืด ในระหว่างทางที่นั่งอยู่บนรถสามล้อเครื่อง สายฝนก็ได้โปรยปรายลงมา ทั้งเขาและเธอขยับเข้าไปนั่งอยู่ตรงกลางเบาะจนตัวแทบจะเบียดกัน ระพินต้องเอามือกอดอกไว้เพื่อมิให้ถูกต้องตัวหญิงสาว แต่เท้าของเขาที่สัมผัสกับเท้าของอุมาโดยบังเอิญนั่นต่างหาก ที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหวั่นไหววาบหวิวจนตัวเบาเหมือนจะลอยได้ หัวใจกระเจิงไปแสนไกล ความรู้สึกทั้งหมดได้เลื่อนไหลมารวมอยู่ที่ปลายเท้าข้างนั้นจนหมดสิ้น เธอจะรู้สึกอย่างไร... จะเหมือนความรู้สึกของเขาหรือเปล่า ... ระพินแอบชำเลืองมอง แต่...เปล่าเลย ดูเหมือนเธอจะเป็นกังวลกับละอองฝนที่สาดเข้ามามากกว่า เธอไม่ได้คิดอะไรเลย...ระพิน

ลองค้นดูเถิดในหัวใจรกรัก
แต่ต้องระวังสักนิดอาจจะมีอสรพิษซ่อนอยู่ในนั้นด้วยก็ได้

                 เขาเริ่มรู้สึกละอายใจ และค่อยๆเลื่อนเท้าถอยออกมาอย่างช้าๆไม่ให้เธอผิดสังเกต แล้วขยับตัวเพื่อให้เธอกระเถิบถอยเข้ามาหลบฝน ระพินเปียกชุ่มไปครึ่งตัว เขาไม่เคยลืมสายฝนที่เย็นฉ่ำชื้นชื่นใจและสัมผัสแรกของเขาในวันนั้นเลย

« ย้อนกลับ | หน้าถัดไป »


แชร์ไปที่ไหนดี แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว

เรื่องสั้น : ภูเกรียงไกร หน่อรักมิตร : เขียน

     ไปไม่ถึงตึกแกรมมี่ แบบไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล ที่เหลือคือความทรงจำที่ลางเลือนเต็มที ผมเกือบได้เป็นนักแต่งเพลงชื่อดังเสียแล้ว... คลิกอ่าน »


ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

     ชีวิตมันไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคาดคิดไว้หรอก ไม่เคยสักครั้ง.. อย่างมากก็ได้แค่ใกล้เคียง มันเหมือนเป็นกฎของธรรมชาติซึ่งมักจะมีปัจจัยที่เราไม่สามารถควบคุมได้ออกมาสำแดงเดชอยู่เป็นระยะๆ และเป็นอยู่อย่างนั้น และเสมอๆ ไม่ขาดก็เกิน... คลิกอ่าน »


แสนยานุภาพแห่งการรอคอย

เรื่องสั้นขนาดยาว นันทวิสาร :: เขียน

     การรอคอยไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนก็ทำให้ทรมานใจได้ทุกครั้ง แม้จะสักแค่เพียงอึดใจเดียว คลิกอ่าน »


ตำนานบันลือโลก

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     ตาเฒ่านักเล่านิทานจากไปอย่างไร้ร่องรอย คงทิ้งไว้เพียงเรื่องราว ของกระต่ายกับเต่า กับความเพ้อฝันของนักเผชิญโชค ในโลกแห่งความจริง คลิกอ่าน »


บันทึกทรราชย์

เรื่องสั้น : เกรียงไกร รักมิตร : เขียน

     โลกยังคงหมุนตัวเองรอบดวงอาทิตย์กับบาดแผลร้าวรานที่เกิดจากการกระทำอันเป็นปิตุฆาตของมวลมนุษย์ คลิกอ่าน »